ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΣΧ.ΕΤΟΣ 2012-2013

Η επέτειος του Πολυτεχνείου γιορτάστηκε την Παρασκευή 16/11/2012.

Τη γιορτή επιμελήθηκε η καθηγήτρια κ. Κεσίδου Ευθυμία  ,ενώ τη χορωδία διηύθυνε η μουσικός  μας  κ.Ζέρβα Όλγα. Οι μαθητές από την προηγούμενη ημέρα ετοίμασαν πανώ με συνθήματα στο πνεύμα του Πολυτεχνείου ,που τόσο επίκαιρα ήταν και στην εποχή μας.

Στη γιορτή συμμετείχαν οι μαθητές:

Τζούμας Κων/νος               μαθητής Γ⁴  : πρόσφερε σημαντική τεχνική υποστήριξη

Ιωαννίδης Νίκος                 μαθητής Γ² :  επιμέλεια ήχου

Κουτιανούδης Γιάννης      μαθητής Γ² :  επιμέλεια ήχου

Σταμπολίδου Μαντώ         μαθήτρια Γ⁴ : εκφώνηση του προβληθέντος με την μορφή του powerpoint     κειμένου της γιορτής

ΜΟΥΣΙΚΟ ΜΕΡΟΣ

Τραγούδησαν και συνόδεψαν στα μεταλλόφωνα τα τμήματα Γ¹  και Γ³

Τραγούδι: Δαδή Ιωάννα               μαθήτρια Γ¹

                   Νταβέλη Λαμπρινή    μαθήτρια Γ³ 

Μπάσο:       Οικονόμου Ιάσων

Ταμπούρο: Παπαδόπουλος Διονύσης

Τρομπέτα : Γκλαβέρης Λευτέρης

ΣΧΟΛΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ κ. ΚΕΣΙΔΟΥ ΕΥΘΥΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΟ κ.ΖΕΡΒΑ ΟΛΓΑ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ Η ενημέρωση έγινε από τον κ. Δρόντσο Αναστάσιο, κοινωνικό λειτουργό του Κέντρου Υγείας Ευόσμου.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

                                   Ενημερωτικό Υλικό | Booklets / Φυλλάδια

  Ασφαλής χρήση του Διαδικτύου - συνοπτικός οδηγός για γονείς (4 ΜB)

  Προστασία της ιδιωτικής μας σφαίρας στο Facebook (14 ΜΒ)

  Ασφαλής χρήση του Διαδικτύου - συνοπτικός οδηγός για τους μαθητές (8 MB)

  Ασφαλής χρήση του Διαδικτύου - συνοπτικός οδηγός για τους εκπαιδευτικούς (10 MB)

  Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου - συνοπτικός οδηγός διπλής όψης (421 KB)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΩΤΟΚΥΚΛΩΣΗ 8/11/2012

Στόχος της Φωτοκύκλωσης είναι η συνεισφορά στην Εθνική Ανακύκλωση και την προστασία του περιβάλλοντος στο γενικό πλαίσιο που καθορίζεται από την Ελληνική και Ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Παράλληλα με το σύστημα της Φωτοκύκλωσης δημιουργούνται οι προϋποθέσεις εξοικονόμησης ενέργειας, μείωσης του όγκου των απορριμμάτων και γενικότερα καλύτερες και ποιοτικότερες συνθήκες διαβίωσης για όλους μας.

Με τη Φωτοκύκλωση οι λαμπτήρες και τα φωτιστικά μας μπορούν να ανακυκλωθούν υπεύθυνα, συστηματικά και αποτελεσματικά, έως και 98%, εύκολα και δωρεάν!

ΛΑΜΠΡΙΝΗ.....ήταν πραγματικά πάνω απ’ όλα δάσκαλος .

Δάσκαλος αληθινός

Με τη λέξη καθηγητής-καθηγήτρια ή φιλόλογος  έρχεται πρώτα στο μυαλό η λέξη δάσκαλος. Κι ας έχει  περάσει η εκπαίδευση εδώ και πολλά χρόνια από πάμπολλλες φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις που οραματίστηκε ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας μιλώντας για εκσυγχρονισμό, παγκοσμιοποίηση, διαθεματικότητα και πολυπολιτισμικότητα, νέες τεχνολογίες και δια βίου μάθηση, αλλά και πολλά άλλα, ηχηρά και εντυπωσιακά, όμως τις περισσότερες φορές κούφια, ανοργάνωτα, απρογραμμάτιστα και σπασμωδικά.

Σχολείο πρώτα απ’ όλα είναι ο δάσκαλος. Αυτός που βλέπει τα πρόσωπα των μαθητών του και νιώθει πως «τα μυαλά τους δεν είναι άδεια δοχεία, για να τα γεμίσει, αλλά σπίρτα, για να τα ανάψει!», όπως έλεγε και ένας άλλος μεγάλος δάσκαλος.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν σήμερα πολλοί τέτοιοι δάσκαλοι, όμως ρωτώντας τους καθηγητές και τους μαθητές που σήμερα φοιτούν στο Γυμνάσιο Σίνδου, αλλά και όλες τις μαθήτριες και μαθητές που πέρασαν εδώ και τριάντα σχεδόν χρόνια από το γυμνάσιό μας- γονείς πλέον των τωρινών μας μαθητών- όλοι θα ομολογήσουν πως η φιλόλογος καθηγήτριά τους Λαμπρινή Στάμου ήταν πραγματικά πάνω απ’ όλα δάσκαλος μ’ αυτή την έννοια της λέξης! Και μάλιστα λαμπερή, φωτεινή δασκάλα, όπως και το πρόσωπό της ήταν πάντα γελαστό, χαμογελαστό από την πρωινή πρώτη καλημέρα μέχρι και το τέλος του επτάωρου, όταν μια ακόμα δύσκολη ημέρα διδασκαλίας είχε τελειώσει!

Ο δάσκαλος ζώντας μέσα στην ενέργεια, τη ζωή, το κέφι και τη χαρά των μαθητών του, διατηρείται πάντα νέος, αν όχι στο σώμα, οπωσδήποτε στην ψυχή και τη διάθεση. Έτσι πραγματικά, βλέποντας την Λαμπρινή γεμάτη ομορφιά, νεότητα, κέφι και δύναμη, δεν πιστεύεις πως έφτασε για κείνη η ώρα της συνταξιοδότησης, πως πέρασαν αυτά τα τριάντα χρόνια εργασίας στα σχολεία, κι έτσι θα ‘ναι πια μακριά από την σχολική αίθουσα, τα μαθητικά τετράδια αλλά και τα τετράδια των Πρακτικών, που τόσο μεθοδικά, άψογα κρατούσε τόσα χρόνια και τα’ κλεινε πάντα με τη γλυκιά και στοργική της ευχή ( πολλά υποσχόμενη, κι εύχομαι ο λόγος της να πιάσει για όλους μας ), «αν ξέχασα κανέναν, να τον ξεχάσει ο χάρος!»

Μοιάζει πραγματικά απίστευτο! Κάνοντας μια αναδρομή στα χρόνια που δουλέψαμε δίπλα της, μάλλον θα την αδικήσουμε με αυτά που θα πούμε: συνάδελφος- στήριγμα στον καθένα που ζητούσε την βοήθεια ή την συμβουλή της, καλή συνεργάτης, υποδειγματική στη στάση της και τη συμπεριφορά της απέναντι σε όλους τους συναδέλφους, παλιούς και καινούριους, ειδικά για τους καινούριους ήταν πάντα μια ζεστή αγκαλιά κι ένα πλατύ χαμόγελο. Εύστοχη στις επισημάνσεις της κάθε φορά που ο Σύλλογος διδασκόντων συζητούσε κάποιο σοβαρό θέμα ή πρόβλημα, δίκαιη και αντικειμενική, καλό παράδειγμα σε όλους μας, καθώς ήταν πάντα τυπική σε κάθε της καθήκον και υποχρέωση. Άνθρωπος με θετικό πνεύμα, γενναιόδωρος, αισιόδοξος, «καλόχαρος», ποτέ δεν υπέκυπτε στην γκρίνια, στα παράπονα, στη μιζέρια.

Μια ζεστή μητρική αγκαλιά για τους μαθητές σε κάθε ώρα διδασκαλίας, συζητώντας μαζί τους πέρα από το μάθημα, όλες τις ανησυχίες, τα προβλήματα και τους προβληματισμούς τους. Όμως και για μας τους συναδέλφους ήταν πάντα σοφό και πρόθυμο στήριγμα, όχι μόνο κατά τη διάρκεια των μαθημάτων αλλά ακόμη και σχολώντας, όταν μας «φόρτωνε» κάθε φορά στο αυτοκίνητό της, για να γυρίσουμε όλοι μαζί στη Θεσσαλονίκη.

Στους μαθητές της,  μέσω μιας επικοινωνίας μεστής από αγάπη, μετέφερε με δυναμική στάση και μεταδοτικότητα γνώσεις ουσιαστικές, και ήξερε να είναι αυστηρή, εκεί όμως που πραγματικά χρειαζόταν, κρατώντας το μέτρο, αυτό που άρμοζε σε κάθε μαθητή. Τα ίδια τα παιδιά το  αναγνωρίζουν γράφοντας; «….εξάλλου, η αυστηρότητα που διαθέτετε είναι η αγάπη σας προς εμάς!»

Σιγά σιγά, όλοι καταλάβαιναν πως πίσω από αυτή την αυστηρότητα κρυβόταν το αληθινό νοιάξιμο και ενδιαφέρον για τα παιδιά, όχι μόνο για τα μαθήματά τους, αρχαία, νεοελληνικά και ιστορία, αλλά και για τον χαρακτήρα τους, την κοινωνική τους συμπεριφορά, τις αξίες και όλα εκείνα που είναι απαραίτητα εφόδια ζωής για κάθε μαθητή.

«Κυρία, μας μάθατε πολλά πράγματα. Άλλοι καθηγητές νοιάζονται μόνο για το μάθημα. Εσείς μας μιλούσατε για θέματα ενδιαφέροντα και χρήσιμα για τη ζωή και το μέλλον μας. Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ!»  έγραψε μια άλλη μαθήτρια.

Τώρα που έφτασε αυτή η ώρα του αποχωρισμού, κανένας μας δεν πιστεύει πως αύριο μεθαύριο δεν θα ΄χουμε δίπλα μας την Λαμπρινή! Είναι σίγουρα μια σημαντική στιγμή για κείνη, σταθμός και ορόσημο στη ζωή της. Όλοι μας, καθηγητές και μαθητές την ευχαριστούμε για όσα πολύτιμα μας έδωσε τόσα χρόνια, με τον λόγο και την σιωπή της, με το παράδειγμα και την στάση της. Και ευχόμαστε υγεία υγεία και καλή δύναμη, αισιόδοξη διάθεση, για να χαρεί τη νέα της ζωή και να αφιερώσει ελεύθερα τον χρόνο της σε ό,τι εκείνη την ευχαριστεί, αφού γνωρίζουμε πως έτσι κι αλλιώς τα δημιουργικά της ενδιαφέροντα είναι πολλά!

Λαμπρινή, θα σε θυμόμαστε πάντα, και σίγουρα το φωτεινό, χαμογελαστό σου πρόσωπο θα φέρνει κάθε μέρα στη μνήμη μας δύναμη, κουράγιο, αισιοδοξία!

Με όλη μας την αγάπη 

Διευθυντής, καθηγητές και μαθητές από το Γυμνάσιο Σίνδου

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΙΝΗΣ ΣΤΑΜΟΥ

                                  

Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι

Τους νόμους τετήρηκα,… τας αρχάς  μου δεν πρόδωσα…

Πάντα με δυσκόλευαν οι αποχαιρετισμοί…

Κι ας μην ήταν οριστικοί κι ας επρόκειτο να ξαναδώ τα πρόσωπα που αποχαιρετούσα

Τώρα όμως…

Πώς να αποχαιρετήσω το μεγαλύτερο και δημιουργικότερο κομμάτι της ζωής μου;

Τα λόγια πνίγονται σ’ έναν κόμπο του λαιμού.

Η αλήθεια όμως είναι πως φεύγω γεμάτη !

Γεμάτη από εμπειρίες, εικόνες , συναισθήματα, σχέσεις.

Ο απολογισμός θετικός,  πλεονάζουν τα συν.

Κι ας αισθάνομαι απαξιωμένη από την πολιτεία και την κοινωνία

Κι ας φεύγω, στο λιόγερμά μου, με το φόβο του «αύριο»,

Κάπως αλλιώς φανταζόμουν τη στιγμή της αποχώρησής μου

Από το πεδίο των αγώνων μου…

Τριάντα χρόνια αντλούσα δύναμη από τα μάτια των «παιδιών μου».

Τριάντα χρόνια έπαιρνα νιότη από τα νιάτα τους .

Τριάντα χρόνια κατέθετα την ψυχή μου στις αίθουσες

Τριάντα χρόνια το Σχολείο ήταν κατ’ εξοχήν δική μου υπόθεση.

Υπήρξα αυστηρή πρωτίστως με τον εαυτό μου και  έπειτα με τους άλλους

Δεν ξέρω αν ήμουν «καλή» καθηγήτρια!

Ξέρω όμως πως δόθηκα στον αγώνα αυτόν  με αγάπη και αφοσίωση

Μέχρι το τέλος αρνήθηκα οποιαδήποτε έκπτωση!

Πάλεψα να μάθω στους μαθητές μου πώς να μαθαίνουν

Πάλεψα να διαμορφώσω χαρακτήρες πειθαρχημένους μα ελεύθερους,

Που να έχουν άποψη και να τη διατυπώνουν με παρρησία και ευγένεια.

Πάλεψα να διδάξω τη Δημοκρατία στην καθημερινότητα

Ήμουν ειλικρινής με τα παιδιά και μέλημά μου ήταν η δικαιοσύνη

Θα ΄θελα, όταν ξεχάσουν  τα υποκείμενα, τα αντικείμενα και όποια άλλη γνώση προσπάθησα να τους μεταδώσω (που τα ξέχασαν ήδη!),

να θυμούνται τις όμορφες συζητήσεις που κάναμε για τη ζωή.

(Κι-αν δεν είναι υπερβολική απαίτηση- να’χουν αγαπήσει, λιγάκι έστω, τη λογοτεχνία!)

Η δουλειά μας είναι η μισή μας ζωή!

Ίσως για τους δασκάλους είναι ολόκληρη…

Δεν είναι που διάβαζα στο σπίτι το απόγευμα

Ούτε που έπρεπε στον ελεύθερο χρόνο μου να διορθώνω γραπτά ή εκθέσεις

Είναι τα ατέλειωτα βράδια που πέρασα, με τη σκέψη μου στα προβλήματα των «παιδιών μου»

Να σκέφτομαι τον Θανασάκη που είχε χάσει τη μανούλα του και την έψαχνε στα μάτια μου…

Τη Μαίρη, που με αναζητούσε εναγωνίως σε περίοδο διακοπών, γιατί είχε οικογενειακά προβλήματα.

Τον Τάσο που, για να προσέχει το μικρό του αδελφάκι, καθυστερούσε και ερχόταν αδιάβαστος…

Την Ελένη που  φοβόμουν μήπως ακολουθήσει επικίνδυνους δρόμους…

Τον νεοβαπτισμένο Αλέξανδρο, που προσπαθούσα στα κενά μου να του μάθω Ελληνικά και  έτρεμε, όταν του κρατούσα το χεράκι…

 Και τόσα άλλα…

Το ίδιο μ’ απασχολούσαν και οι έννοιες που μου εξομολογούνταν οι συνάδελφοι

Η πίκρα τους γινόταν πίκρα μου και η χαρά τους δική μου

Σ’ αυτό το σχολείο, με πολλούς συναδέλφους, μοιραστήκαμε τα δύσκολα και τα όμορφα!

Απεργήσαμε, ήρθαμε σε αντιπαράθεση, φιλιώσαμε

Στενοχωρεθήκαμε για αρρώστιες, στηριχτήκαμε ο ένας στον άλλον στις προσωπικές και οικογενειακές κρίσεις…

Κλάψαμε για το χαμό «παιδιών μας», συναδέλφων καθώς και αγαπημένων μας προσώπων

Και χαρήκαμε γλέντια, γεννήσεις, βαπτίσεις, επιτυχίες, γάμους κι…  εγγόνια

Δημιουργήσαμε δεσμούς άρρηκτους, σχεδόν οικογενειακούς

Αλλά …

Το  δρομολόγιο της ζωής μου  που περνούσε από τα σχολεία, σταματάει εδώ.

Άλλοι δρόμοι με περιμένουν πια.  Πιο δύσκολοι; Πιο μοναχικοί; Ποιος ξέρει!

Ζητώ συγγνώμη από όσους μαθητές και συναδέλφους  πλήγωσα άθελά μου.

Εύχομαι στα «παιδιά μου» όλων των ηλικιών να είναι καλά, να αγωνίζονται και να πετυχαίνουν το καλύτερο στη ζωή τους

Να είναι σωστοί πολίτες, οικογενειάρχες, επαγγελματίες!

Και να είναι ευτυχισμένοι ό,τι κι αν κάνουν!

Εύχομαι στους συναδέλφους μου υγεία σ’ αυτούς και τις οικογένειές τους, καλό κουράγιο, πίστη και δύναμη, γιατί είναι τα μόνα που σώζουν στα δίσεκτα χρόνια..

Να έχουν, μέχρι την τελευταία στιγμή της παραμονής τους στα σχολεία, το πάθος και την όρεξη της πρώτης μέρας

Κι όταν- με το καλό- έρθει η ώρα να αποχωρήσουν, οι συνθήκες να είναι πιο ευνοϊκές από τις σημερινές.

Να ξέρετε όλοι πως, όποτε με χρειαστείτε, θα είμαι δίπλα σας

                

ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ

                                              ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΨΕΤΕ ΟΛΟΙ

                                    ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΑΡ. ΣΤΑΜΟΥ

Oμιλία και κατάθεση στεφανιού για την 28η Οκτωβρίου απο το Γυμνάσιο Σίνδου

O μικρός ήρωας.... απο τη χορωδία του Γυμνασίου μας

O Nαπολιτάνος....τραγούδι απο τη χορωδία του Γυμνασίου